حرفهاشو میخونم. هر کلمه ای که جلوتر میرم حس میکنم انگار خودم اون جمله ها رو نوشتم...اون حسها رو. بغض میکنم و اشکهام خود به خود میریزن پائین, صورت سردم با اشکهای روونم داغ میشه. تا این لحظه فکر میکردم شباهت های بینمون اتفاقی هستن اما با خوندن و شنیدنش بیشتر از همیشه دارم شباهتهامون رو در کنار همه شباهتهای معمول میبینم, شباهت اسم, شباهت خانوادگی, شرایط زندگی, تحصیل و از همه مهمتر عاشقی کردن هامون.

حالم بده, نمیتونم جلو اشکهامو بگیرم. بهش تکست میزنم تا برای زنگ زدن بهش اجازه بگیرم چون دیر وقته. برام مهم نیست که صدام گرفته ست, مهم نیست که دوستیمون از یه بحران گذشته و من خواستم که از زندگیش بیام بیرون, مهم نیست که شاید ازم دلگیره, مهم اینه که میخوام صداشو بشنوم با همین صدای گرفته میخوام باهاش حرف بزنم میخوام ازش معذرت بخوام اگه خواستم تنهاش بزارم میخوام بهش بگم که کنارش هستم. نمیتونه تلفنی صحبت کنه اما میاد باهم چت کنیم.

صداش میکنم, انگار که خودم رو صدا میکنم! حرف میزنه, اشک میریزه, درد و دل میکنه و از غصه های بیشمارش میگه. پا به پاش اشک میریزم. ازش میخوام دلش رو خالی کنه, ریز به ریز از اول برام توضیح میده و من فقط اشک میریزم.

انگار یکی داستان زندگیم رو داره برام تعریف میکنه. پرت میشم توی گذشته, توی عاشقی کردن های خودم از راه دور, اشکهای هر شب و نیمه شب هامون پشت تلفن, درد فرسنگها جدایی و تحمل کردن و دم نزدن, ریختن توی خودت و شبها هق هق کردن تا خود صبح. با هم اشک میریزیم, بعضی جاها رو سکوت میکنه و من دنباله ی داستان رو میگم, سخت نیست حدس زدنش آخه اون داره زندگی خودم رو برام تعریف میکنه!

از عشقش میگه, از اینکه چقدر دوستش داره, از خوبیهاش, رفیق خوب راه و وفادار بودنش, از عاشقی کردن هاشون, قهر و آشتیها, حساسیتهاش, مشکلاتشون و...و باز من غرق گذشته و حال خودم و عشقم میشم. حتی عشق زندگیمون هم به هم شبیهن... خیلی شبیه!

اشک میریزه, اشک میریزم, اشک میریزیم با هم, اون اونجا و من اینجا. حس میکنم چقدر بهش نزدیکم, چقدر دوستش دارم و نمیدونستم! مثل یه آینه است برام... یه آینه ی زلال و پاک که زندگیم رو روبروم نشونم میده. حس میکنم چه دوست نابی هست و نمیدونستم! مهربون و ساده... صمیمیت صداش ذوبم میکنه و از خودم بدم میاد برای فاصله ای که خواستم بینمون به وجود بیارم. یه دوست قوی و محکم که توی اوج مشکلات خنده از صداش نمیره... توی اون مشکلات باز خدا رو شکر میکنه و میخنده... آخ که چقدر صدای آروم و صمیمیش رو دوست دارم.

همه اینها رو نوشتم برای تو... تو که میدونی کی هستی و امیدوارم بدونی که چقدر هم برام ارزش داری. اونقدر که دلم داره برای دیدنت بی تابی میکنه. اونقدر که فکر دیدنت شب و روز باهامه. میخوام بدونی که دیگه هیچوقت تنهات نمیزارم حتی اگه منو به عنوان یه دوست قبول نداشته باشی. میخوام بدونی که خیلی برام ارزش داری. دوستت دارم... اونقدر که با اینکه چند ساعت پیش صدات رو شنیدم اما دلم میخواد باز باهات صحبت کنم اما حیف که خجالت میکشم دوباره زنگ بزنم!!

میخوام ازت بخوام همینجور محکم و قوی بمونی و یادت باشه خدا اونهایی رو که دوست داره بیشتر و سخت تر آزمایش میکنه. یادت باشه... تو خود عشقی که همزاد منی....

گلامورانه. مـــــِموُ خان حسودی نکن