الان بیشتر از هروقت دیگه ای از خودم متنفرم و خودم رو سرزنش میکنم. فکر کنم یه مدته دوباره وسواسم شدید شده و به همه چیز دارم گیر میدم. از قیافه و ظاهر خودم که متنفرم. همین چند وقت پیش بود که رفتم جلو آینه و یکی دوتا چروک دیدم و همین باعث شد تا من دوباره شروع کنم و به خودم گیر بدم و خودم رو سرزنش کنم. برای اینکه خودمو راضی کنم رفتم چندتا سرم و کرم از گرونترین مارکی که پیدا میشد خریدم و حالا شب و روز جلو آینه اینا رو میمالم به صورتم اما این هنوز چیزی از حس پیر شدنم کم نکرده. بعد از اون گیر دادم به رنگ موهام و تیره کردم موهام رو. بعد چند روز گیر دادم به اینکه چقدر لباسهام تکراری شدن و من هیچی ندارم بپوشم و هی غر زدم تا اینکه این مشکل رو هم تا حدی حل کردم. با اینکه یه کم حس بهتری دارم توی پوشیدنم اما هنوز حس خوبی به خودم ندارم. انگار من هیچوقت نمیخوام خودم رو دوست داشته باشم.

این گیر دادن و وسواسها فقط راجع به خودم نیست و شامل خونه و زندگی و گلامور خان هم میشه. دائم دارم خونه رو تمیز و مرتب میکنم اما کافیه یه لکه روی سرامیک یا یه جای آشپزخونه ببینم. همین کافیه تا اون حس بد بیاد سراغم و بیفتم به جون خونه و حالا نساب کی بساب! بعد از اون عذاب وجدان میگیرم که چرا من هیچوقت غذا درست نمیکنم و همش رستورانیم و چقدر من تنبلم که برای گلامور خان غذاهایی که دوست داره رو درست نمیکنم و ... بعد میام این حس بد رو خوب کنم شروع میکنم به غذا درست کردن. همین دیشب بود به گلامور خان قول داده بودم شب براش غذایی که دوست داره رو درست کنم اونم کلی ذوق کرد که فلان فیلم رو باهم میبینیم و ... هنوز شروع نکرده به غذا درست کردن رفتم از انبار پیاز بیارم که دیدم کفشای نویی که چند روز پیش برای گلامور خان خریدم زیر چندتا وسایل افتادن و همین کافی بود تا منو عصبی کنه. اومدم غر زدم که دیگه برات کادو نمیخرم و تو از وسایلت مواظبت نمیکنی و گلامور خان سکوت کرد و رفت کفشاش رو برداشت.

بعد دوباره یادم اومد که قفل در حمام و دستشوئی هنوز خرابه و گلامور خان هنوز درستش نکرده. بعد رفتم توی اتاق خواب و باز یادم افتاد که دوتا از شیش تا لامپای چراغ اتاق خواب سوختن و گلامور خان هنوز چراغها رو عوض نکردن. و همینها کافی بود تا من دیوانه بشم و غذا درست کردن رو بسپرم به خود گلامور خان و برای بیشتر گیر ندادن برم بخوابم. اگرچه گلامور خان غذا رو درست کرد و باز منو بیدار کرد و باهم غذا خوردیم اما من باز قهر بودم (خودمم نمیدونم بابت چی!). و همین چندتا نکته کافیه تا من بشم یه آدم خبیث و سنگدل. و بابت اون جعبه بزرگ بیسکوئیتی که گلامور خان دیشب با شوق آورد و گفت برای من خریده اصلا تشکر نکنم و حتی بازش نکنم. و یا وقتی میبینم آخر شب از درد ِ دستاش خودش به دستش پماد میزنه کاملا لال بشم و هیچی نگم.

من از خودم متنفرم. متنفرم که توقع دارم گلامور خان کارها رو همیشه جوری انجام بده که من دوست دارم. متنفرم که توقع دارم یا کاری رو انجام نده یا به بهترین نحو انجام بده. متنفرم از خودم که این توی مغزم نمیره که میشه معمولی بود و همیشه نباید همه چیز عالی باشه. انگاری توی مغز من نمیره که میشه با چیزای ساده خوشحال بود... حتی چیزایی که داشتنشون چند وقت قبل خوشحالم میکردن دیگه راضیم نمیکنن و بهترشون رو میخوام. متنفرم از اینکه به خاطر یه چیز ِ ساده و بی ارزش میزنم همه چیز رو خراب میکنم و محبتهاش رو فراموش میکنم. همین چند روز پیش بود که در راستای اون پاراگراف اول و برای کریسمس برام دوتا کادو از مارک اون کرمها خریده بود. اولی رو شب قبل کریسمس قبل اومدن به خونه آویزون کرده بود به در ورودی خونه و بعد اصرار داشت که سانتا بازم برام کادوی کریسمس میاره. و دومی رو صبح کریسمس توی کمد لباسهام پیدا کردم. متنفرم از خودم که هیچجوری راضی نمیشم ... دائم بیشتر و بهتر میخوام. انگاری هیچ چیز نمیتونه من رو خوشحال کنه و این فقط در مورد گلامور خان نیست. من از خودم بیشتر از هرکس دیگه ای توقع دارم و برای خودم سنگدلترین و بیرحم ترینم.

و هدف من توی سال جدید اینه که روی این مشکلم کار کنم. من باید بتونم خودم رو دوست بدارم و بعد بقیه زندگیم رو. حتما یه راهی هست...